حيات‌پدر خويش با آن مواجه بود و اين شرايط امام كاظم را وامىداشت تا سيماى امامت را پس از خود از ترديدها و دودليها دور نگه‌دارد . اين نكته از وصيّت آن‌حضرت به فرزند برومندش به خوبى آشكار مىشود . امام موسى كاظم در اين وصيّت خطاب به فرزندش فرموده بود تا زمانى كه هارون الرشيد زنده است ، سكوت پيشه كند و چون هارون از دنيا رفت ، لب به گفتار حق بگشايد . از سوى ديگر در چنين شرايط توان‌فرسايى كه شيعيان در دوران طاغوت بغداد ، هارون الرشيد ، با آن مواجه بود امكان داشت خرافاتى ، كه به هنگام شدّت گرفتن بحرانها از بازار گرمى بر خوردار است ، انتشار يابد . چه بسا برخى از جريانهاى سياسى براى رسيدن به اهدافى معين ، در پس انتشار چنين خرافاتى دست داشته‌اند . بنابراين امام كاظم براى جلوگيرى از اين خرافات ، بدين روشنى و صراحت امامت فرزندش امام رضا را بيان مىكند . اگر چه مسأله غيبت امام كاظم ، مدّت زيادى باعث رواج شايعاتى شد و دستهاى خائن با همكارى دستهاى جاهل به اين شايعات دامن زدند و گفتند كه امام كاظم نمرده و او مهدى اين امّت است و بر امام هفتم توقف كردند و مشهور به « واقفيه » شدند ، ديرى نگذشت كه اين توطئه بر ملا و معلوم شد كه يكى از عوامل بىاثر بودن اين شايعات تأكيد امام كاظم بر شناساندن جانشين واقعىاش ، امام رضا ، به شيعيان بوده‌است .